Voor sommigen is het vinden van de juiste carrière een lange zoektocht. Voor onze collega Gaby Bruggeman begon haar loopbaan bij iHub met een toevallige ontdekking die haar leven een nieuw doel gaf. Inmiddels werkt ze hier al tien jaar, nu als senior pedagogisch medewerker, en zet ze zich met hart en ziel in voor jongeren die het moeilijk hebben. Wij stelden haar een paar vragen over haar loopbaan.
Hoe ben je bij iHub terechtgekomen?
Gaby: "Na de middelbare school was ik best een beetje de weg kwijt. Ik wist niet goed welke kant ik op wilde. Een beetje uit noodzaak dacht ik: ik ga wel iets met sport en bewegen doen, dat is lekker concreet. Tijdens mijn stagetijd leerde ik het terrein van iHub Bergse Bos (toen nog Horizon) kennen. Het had toen al een hele goede naam binnen de studie, iedereen wilde daar stage lopen, dus ik had veel geluk dat ik hier terecht kon. Toen ik hier de woongroepen zag wist ik het ineens: dít was wat ik wilde doen. Daarom ben ik na dat jaar Sociaal Pedagogische Hulpverlening (nu Social Work) gaan studeren aan de Hogeschool Rotterdam, puur om hier te kunnen werken."
En deze vastberadenheid wierp zijn vruchten af. Gaby liep hier nog een jaar stage op een woongroep en maakte direct indruk. "Mijn stagebegeleidster ging met zwangerschapsverlof en de organisatie wilde me graag houden. Ik kon haar diensten al overnemen voordat ze vertrok. Mijn stage werd zelfs iets eerder afgerond, zodat ik meteen aan de slag kon als invalkracht op haar groep, Berkenpad 4. Ook draaide ik losse diensten op een gesloten groep."
Wat is er nou mooier dan te werken met kinderen die het écht lastig hebben, en dat jij precies diegene kunt zijn die hen steun biedt?
Hoe waren die eerste jaren?
"Als ik terugkijk op die beginperiode, dan herinner ik me vooral de enorme energie en het plezier. Het was echt een toptijd. Je leert elke dag zóveel. Je denkt soms even: 'Nu weet ik wel hoe het moet,' maar dan gebeurt er weer iets waardoor je beseft dat je nooit uitgeleerd bent. Die dynamiek, dat constante leren, vond ik fantastisch."
Vanuit de invalpool groeide Gaby snel door. Eerst werd ze vaste invaller voor de groep, en al snel kreeg ze een vast contract in het team. "Na een reorganisatie een paar jaar later werd ik nieuwsgierig. Ik was gewend aan de gesloten jeugdzorg en vroeg me af hoe het zou zijn als de deur wél openstond. Ik heb toen de overstap gemaakt naar een open groep. Toen weer een tijdje later mijn oude stagebegeleidster, die daar inmiddels als werkbegeleider werkte, een nieuwe baan vond, kreeg ik de kans om haar rol over te nemen."
Op welke manier is je huidige functie anders dan in het begin?
“Nu als senior pedagogisch medewerker heb ik een veel meer coachende rol. Ik ben als het ware de verbindende schakel tussen het volledige team, de gedragswetenschappers en de afdelingscoördinator. Ik bewaak de 'helicopterview' en ondersteunt haar collega's in het dagelijkse werk.
Waar ben je tot nu het meest trots op?
"Hoe klein het soms ook lijkt, je geeft de kinderen altijd iets mee voor later. Soms zie je ze enorme stappen maken, wat natuurlijk geweldig is. Maar de kleinere stapjes zijn niet minder mooi of belangrijk. Het besef dat je altijd wel een zaadje kunt planten voor hun toekomst, dat maakt dit werk zo waardevol."
Die impact wordt soms jaren later zichtbaar. Gaby: "Het gebeurt weleens dat een jongere na vijf jaar ineens belt of langskomt omdat hij of zij me graag wil spreken. Vooral na de docuserie ‘Valse Start’ van Nicolaas Veul, gefilmd op het terrein, kreeg ik in korte tijd veel berichtjes. Een moeder stuurde me een berichtje omdat ze me op TV had gezien, en ze wilde me laten weten hoe blij ze met mij zijn geweest, omdat het nu heel goed met hun zoon gaat. Dat ze, ondanks hoe stom ze het hier soms vonden, na al die jaren toch het contact soms opzoeken, bevestigt voor mij dat we echt wel iets goeds hebben gedaan."
Wat wil je nog bereiken met je werk? Wat is daar voor nodig?
“Ik heb altijd de wens om het nog beter te doen. Ik zou met ons team en de groep de verbinding met de thuissituatie nog verder willen versterken. Voor sommige kinderen, bijvoorbeeld binnen trajecten als Gezin Totaal, is die link er al, maar bij anderen kan je alleen maar speculeren hoe het gaat wanneer ze naar huis gaan. We gaan wel op huisbezoek, maar ik denk dat we door trainingen, en het sparren met experts, nog beter kunnen worden in het opstellen van doelen die gericht zijn op de situatie thuis.”
En wat is de volgende stap? Denk je daar al aan?
"Denk ik al na over een volgende stap? Ja, maar voor nu is het ook goed zo. Ik krijg hier nog voldoende ruimte om me te ontwikkelen. Binnen de organisatie zijn er sowieso veel mogelijkheden als ik iets anders zou willen. Ik neem deel aan werkgroepen en workshops, deels omdat ik zelf nieuwe vaardigheden wil leren, maar ook om betrokken te zijn bij nieuwe ontwikkelingen en mijn steentje bij te dragen."
Gaby sluit ons interview af met een wens voor iHub’s toekomst: "Ik hoop dat we veel nieuwe, goede collega’s kunnen aantrekken. Je kunt hier zoveel uithalen, voor jezelf en voor de kinderen. Dit werk zorgt ervoor dat je je ook persoonlijk enorm ontwikkelt. Wat is er nou mooier dan te werken met kinderen die het écht lastig hebben, en dat jij precies diegene kunt zijn die hen steun biedt? Dat je kunt zeggen: 'Ik zie je, en ik help je erdoorheen'."