"Ik zie met eigen ogen wat deze transformatie, de verbouwingen met de kinderen doet."

Dynamisch. Dat is, samengevat, een werkdag van facilitair coördinator Leslie van de Vorle. Terwijl zijn telefoon onafgebroken rinkelt, collega’s hem aanschieten – ‘Denk je nog even aan de raamfolie?’ – en Park Bergse Bos midden in een ingrijpende verbouwing zit (zie beneden), maakt hij tijd voor een gesprek. ‘Het is hectisch, maar dat vind ik juist mooi,’ zegt hij met een brede glimlach.

Met bouwhelm op, ‘veiligheid voor alles’, leidt Leslie ons rond over een van ‘zijn’ locaties. We passeren busjes van aannemers, slopers en elektriciens. Hij wijst: ‘Dit pand was een gesloten setting. De hekken zijn al weg, zie je? Straks komt daar gezinsopvang.’ Waar een raam zit, komt een buitentrap en een deur. Zo ontstaat er opvang voor twee gezinnen. ‘Die zolder stond jarenlang leeg, en krijgt nu echt een functie.’

Ook de andere gebouwen ondergaan een metamorfose. De Studio’s, gelegen naast het zwembad, krijgen een uitbouw. ‘Zo krijgt deze groep meer leefruimte’. Het centraal bureau is veranderd in een bouwplaats. ‘De keuken op de begane grond is gesloopt, daar komt dagbehandeling voor kinderen onder de twaalf. Overal komen nieuwe vloeren. Een likje verf.’ Als het project klaar is, is de verhuiswagen twaalf keer geweest.

Verbouwen in de zorg: een andere dynamiek

Leslie was eerder facilitair medewerker bij een commercieel bedrijf. Het werken in een zorgomgeving is echt anders, merkt hij. ‘Ik zie met eigen ogen wat deze transformatie, de verbouwingen met de kinderen doet. Een verhuizing, onbekende mensen op de locatie, herrie… het doet iets met ze, het prikkelt hen. Soms halen ze kattenkwaad uit.’ Leslie’s respect voor de ‘zorgcollega’s’ is gegroeid. ‘Ze hebben echt last van de verbouwing, maar blijven positief. Dat vind ik knap.’

Het gewone werk gaat door

Ondanks de hectiek op Park Bergse Bos gaat het reguliere werk gewoon door. Leslie’s dag begint meestal achter de pc. Rechts een muis, links zwarte koffie. ‘Dan neem ik de Topdesk-tickets door. Daar zit van alles tussen: losse deurkrukken, kapotte verlichting, maar ook urgente zaken zoals lekkages.’ Meldingen zijn niet altijd eenvoudig op te lossen. ‘Als een collega water op de vloer ziet, kan dat van alles zijn: een lek dak of een kapotte waterleiding. Je kunt niet tegen een leerkracht zeggen: zoek dat maar even uit. Dan stap ik in de auto en ga kijken.’

Leslie kent ‘zijn’ panden inmiddels door en door. ‘Nieuwbouw, zoals de Taborstraat (Schreuder College, red.) die we onlangs opleverden, maar ook ‘oude besjes’ zoals Schats School Noord. Dat pand staat al jaren op het integraal huisvestiginsplan.’

Beperkte keuzes en budgetten

Budgetten voor onderhoud en renovatie zijn beperkt. ‘We moeten als afdeling Facilitair prioriteiten stellen, steeds weer. Wij maken jaarlijks onderhoudsplannen, soms fietsen daar beslissingen van bestuur of politiek doorheen. Dat is begrijpelijk, maar voor collega’s op locatie is het frustrerend als onderhoud of renovatie wordt uitgesteld.’

Communicatie is cruciaal

In alle hectiek is communicatie het allerbelangrijkst. ‘Even met elkaar bellen of langslopen maakt echt verschil. En wanneer collega’s een serviceverzoek volledig mogelijk invullen helpt ons dat enorm. Zet erbij: ‘tl-balk stuk, Bergse Bos, verdieping 2, kamer 4’. Met alleen ‘lamp stuk’, zonder naam of telefoonnummer, kan ik weinig. Het nabellen kost zoveel tijd.’

De eerste verhuizing van twee groepen op Park Bergse Bos leerde Leslie nogmaals hoe belangrijk communicatie is. ‘De verhuizing stond maandag gepland. Vrijdagmiddag ging ik ‘even’ kijken, samen met de afdelingscoördinator.’ Een uur later, een A4 vol gebreken verder, stonden ze weer buiten. ‘Het piepersysteem (PZI-systeem red.) bijvoorbeeld, was nog niet in orde. Nu loop ik regelmatig met de coördinator door het pand. Wat is af, wat moet nog?’

‘Mijn werk gaat ergens om’

Ondanks de drukte verliest Leslie nooit uit het oog waarvoor hij het doet. ‘Bij de opening van het Schreuder College deden leerlingen een rap. Kippenvel kreeg ik. Daar doen we het voor, dacht ik. Deze kinderen kwamen niet tot leren op een reguliere school. Het is aan ons om hen verder te helpen. Als ik daar iedere dag een klein beetje aan mag bijdragen, ga ik blij naar huis.’

De rondleiding is klaar. ‘Kom je kijken? Volgend jaar als het af is?’ Voordat we antwoord kunnen geven begint Leslie’s telefoon weer te rinkelen. ‘Sorry!’ Met één hand zwaaiend nemen we afscheid.