"Mijn weken zijn altijd heel verschillend. En dat is ook precies wat ik leuk vind aan mijn werk."

Bij Hestia van iHub Rijnhove zet Claudia van Osch zich elke dag in voor ‘haar meiden’. Van het deelnemen aan experttafels en perspectiefplanbesprekingen tot onverwachte ritjes naar de rechtbank. 'Zo blijven mijn dagen afwisselend.'

Hestia is de verzamelnaam voor onze drie meidengroepen: Hera, Hemera en Astraea. Op die groepen verblijven meiden tussen de 12 en 18 jaar, die slachtoffer zijn (of dreigen te vallen) aan seksueel geweld en uitbuiting. Het doel? Hen helpen herstellen, groeien en een veilige plek bieden waar ze weer durven vertrouwen op zichzelf.

Hoewel haar dagen over het algemeen heel verschillend zijn, is dinsdag altijd een vergaderdag. Claudia is betrokken bij maar liefst drie teams, wat betekent dat ze op zulke dagen van de ene naar de andere vergadering hopt. ‘Die dinsdag is vaak een beetje overleven en proberen tussendoor ergens nog een keer wat te eten. En mijn mailbox maar een beetje laten gaan. Gelukkig is daar meestal op de woensdag dan wel weer ruimte voor.’

Even wennen

Sinds de verhuizing van Rijnhove is het even wennen geweest. Voorheen had Claudia haar eigen plekje, en nu zijn het flexwerkplaatsen op de nieuwe locatie. Op haar oude plek zat Claudia wel vaker alleen, en nu voelt ze veel meer verbinding met haar collega’s. ‘Ik kan mijn collega’s gewoon veel sneller vinden.’ Ook de fysieke afstand met school, dat tien minuten lopen was, is nu verleden tijd. ‘We zitten letterlijk naast school,’ zegt Claudia, terwijl ze vanuit het raam naar de school wijst. Doordat ze nu wat dichter op elkaar zitten, ziet Claudia iedereen de hele dag door. ‘Nu weet ik, ik zie ze vanzelf wel een keer voorbij lopen. En dat geeft best wel een soort rust.'

Deze platte organisatie draagt ook bij aan het gevoel van verbondenheid. ‘Ik ervaar niet een heel hiërarchisch gevoel, zeg maar.’ Dit betekent dat ze net zo makkelijk in de kantine kletst met de regiodirecteur als met een collega van de groep. ‘En zo werken we ook.’

Wanneer ik Claudia om succesverhalen vraag, zegt ze dat ze er talloze heeft, maar de verhalen die haar het meest bijblijven zijn die waarin jongeren na hun plaatsing weer thuis kunnen wonen. ‘En ook al gaat het dan thuis echt nog wel eens een beetje mis, of is het een beetje rommelend, maar ze blijven wel vaak thuis. En dat vind ik toch het allermooiste.’ Dit lukt voornamelijk door de goede samenwerking met de gezinsmentoren van bijvoorbeeld Marathon of Gezintotaal, die intensieve hulp bieden in de thuissituatie. Claudia: ‘Ik vind het echt bijzonder leuk als we bijvoorbeeld een meisje op de gesloten groep hebben, die we tijdens haar gesloten plaatsing een week met haar moeder, of broertje, zusje, in dat huis op het terrein kunnen laten wonen. En daar een week de gezinsopname kunnen doen.’

Vechten voor de inhoud, niet voor het geld

Wat Claudia ingewikkeld vindt aan haar werk, is om binnen het zorglandschap een passende vervolgplek te vinden voor de jongeren. ‘Het is toch vaak een beetje roeien met de riemen die je hebt, met het aanbod wat er ligt.’ Vaak lukt het de jongeren niet meteen om die nieuwe band op een nieuwe plek weer op te bouwen. ‘Dat is helemaal niemands schuld, want het is een gigantische overstap.’

Zelfs als jongeren van de gesloten groep naar de open groep verhuizen, binnen Hestia een pand verderop, is die overstap toch groot. Dat terwijl ze ook al de medewerkers van die groep gezien hebben. ‘En dan mis ik nog een beetje een vorm waarin je wat meer samen op kan trekken. Het is toch op een gegeven moment ook geld. Hier stopt de financiering, daar gaat die in. Dus zij moeten het gaan doen en wij stoppen.'

Claudia wil hier creatiever mee omgaan en denkt hardop na over een soort wentraject, waarin zowel de jongeren als de medewerkers van de vervolgplek rustig kunnen wennen. ‘Ik wil blijven vechten voor de inhoud en niet voor het geld. Want ik vind dat de financiële stroming ondersteunend aan ons moet zijn en niet andersom.’

Een gezonde afspiegeling

Ten slotte wil Claudia potentiële nieuwe collega's aanmoedigen om een dagje mee te komen draaien. ‘Als je twijfelt, nodig ik je uit om gewoon de stap te zetten, en een dagje mee te komen draaien.’ Ze wil het beeld dat er heerst op het werken met meiden doorbreken, omdat dat vaak mannelijke collega’s afschrikt. ‘En ik zie eigenlijk op de groep dat het juist zo gezond is als we alle mensen, alle leeftijden, alle culturele achtergronden, allemaal gemengd op de groep hebben. Omdat dat gewoon een hele gezonde afspiegeling van onze maatschappij is.’